حرام بود وچهارماه رجب ، ذی القعده ، ذی الحجه ومحرم زمان حرام . يعنی در آنها جنگ حرام بود .
دوقبيله با هم می جنگيدند تا وارد ماه حرام می شدند جنگ را موقتا تعطيل می کردند ،اما برای آم که اعلام کنند در حال جنگند واين آرامش از سازش نيست ، ماه حرام رسيده است وچون بگذرد،جنگ ادامه خواهديافت، سنت بود که برقبه خيمه فرمانده قبيله، پرچم سرخی بر می افراشتند تا دوستان، دشمنان ومردم، همه بدانند که :" جنگ پايان نيافته است ."
آنها که کربلا می روند می بينند که جنگ با پيروزی يزيد پايان يافته وبه صحنه جنگ آرامش مرگ سايه افکنده است.
اما می بينند که بر قبه بارگاه حسين، پرچم سرخی در اهتزاز است . بگذار اين" سالهای حرام" بگذرد!
بسم الله الرحمن الرحیم
زن به چهره شوهرش نگاه کرد. لبخند رضایت را در صورتش می دید. روسری را بر سرش کشید و خداحافظی کردند و بیرون آمدند. روز مثل روزهای دیگر بود اما آن دو دیگر مثل گذشته نبودند. از کنار هر کس که رد می شدند از نگاه متعجب آنها می فهمیدند که دیگر همرنگ جماعت نیستند. موهای طلایی(( مارتا)) از خورشید رو می گرفتند و مثل گذشته در پیچ و خم هر باد به رقص در نمی آمدند. انگار روی ابرها پرواز می کرد به جای سنگ فرش خیابان ها احساس می کرد بر روی آسمان راه می رود. آنچنان سرش را بالا گرفته بود که انگار می خواست فریاد بزند: آهای مردم نگاه کنید من مسلمان شده ام، من روسری به سر دارم. برق شادی را می شد در چشمان سبز رنگش به وضوح دید.
((دیوید)) استاد دانشگاه بود. سال پیش در دانشگاه با یک مسلمان آشنا شده بود و همین آشنایی به مسلمان شدنش ختم شد، آن هم چه مسلمانی؛ شیعه! کم بودند مسلمانانی که شیعه باشند ولی شاید این توفیق الهی نصیب او شده بود که معرف او به جهان هدایت یک شیعه باشد. حدودا یک سال طول کشید تا دیوید قانع شود اسلام همان گم شده بشر امروزی است و دینی است غیر مسیحت عیسی مسیح که در دست کشیشان به زنجیر تحریف اسیر شد. وقتی که تصمیمش را به مارتا، همسرش، گفت انتظار نداشت مارتا به این راحتی قبول کند ولی قبول کرد؛ فقط به این دلیل که می دانست دیوید چیزی را به این راحتی و بدون دلیل نمی پذیرد. آن روز با هم به یک مسجد رفتند و بعد از نماز ظهر و عصر در حضور نمازگزاران دیگر شهادتین را گفتند و چقدر دست و پا شکسته ولی چقدر زیبا. فرشتگان را می شد دید که تولد دوباره آنها را بهشان تبریک می گویند و برایشان گل می افشانند. بعد از اینکه هر دو مسلمان شدند با یک یک مسلمانان حاضر در مسجد روبوسی کردند و وارد جامعه ای شدند که شاید نمی دانستند روزی چشم مارتا روی کسی را ببینند که ما مدعیان تشیع سال ها است تشنه یک نگاه اوییم.
آن روز گذشت و دیوید و مارتا از خیلی ها بریدند تا به اقلیتی بپیوندند. و ای کاش ما هم برای خدا گاهی از جدا شدن از جمعیت نمی ترسیدیم. مارتا و دیوید هر دو پزشک بودند. دیوید در دانشگاه تدریس می کرد و مارتا هم مطب داشت. بعد از گذشت چند ماه یکی از دوستان مسلمان دیوید از او پرسید شما نمی خواهید به حج بروید؟ اگر بخواهید من می توانم ترتیب سفرتان را برای همین امسال بدهم! و عجیب است حکمت خداوند که این دو نفر را چگونه پله به پله بالا می برد تا به جایی برسند که جز خدا نبینند!
دیوید خوشحال از پیشنهاد دوستش به او جواب مثبت داد و زوج تازه مسلمان هنوز سالی از مسلمان شدنشان نگذشته راهی خانه دوست شدند؛ خوش به سعادتشان و بد به حال ما که سال هاست اسم مسلمان داریم هنوز سعادت نصیبمان نشده است!
برنامه سفر هم تنظیم شد و قرار شد همراه یک کاروان از مسلمانان انگلیس راهی خانه خدا بشوند.
یک چیز بود که دیوید را خیلی اذیت می کرد. او پزشک بود و به مسایل پزشکی هم خوب وارد بود و به همین خاطر نمی توانست یک چیز را به راحتی بپذیرد و آن عمر هزار و چند ساله امام مهدی(عج) بود. قلبش آرام نمی گرفت اگر چه عقلش پذیرفته بود. این دغدغه را با هر کس در میان می گذاشت ولی قلبش آرام نمی گرفت.
شاید همه این سفر رفتن ها برای این بود که قلب یک مسلمان آرام گیرد و چه آرام گرفت!
کاروان راهی مکه شد و چشمان زوج جوان غرق در اشک و تحیر و اضطراب. در صحرای عرفات بودند؛ داشتند کنار یکدیگر راه می رفتند که ناگهان مارتا خودش را تنها در میان سیل سفیدپوشان تنها دید. هر چه اطراف را نگاه کرد از شوهر و دیگر هم سفران نشانی نیافت! اضطراب و تشویش تمام وجودش را فرا گرفت. نمی دانست چه کند. به هر طرف که دوید لباس های شبیه به هم او را گیج تر کرد. خسته و درمانده در گوشه ای نشست و در تحیر ماند که این چه حکمتی است که من باید گم شوم؟ ساعتی گذشت و هر لحظه بر اضطرابش افزوده شد! در همین حین ناگهان آقایی را دید که جلویش ایستاده است. تا سرش را بالا برد آرام شد! چه آرامشی در صورت این مرد بود. مرد با انگلیسی فصیح از او پرسید: چه شده است؟ مارتا از شنیدن کلمات انگلیسی از دهان آن مرد از جا پرید. یک هم زبان پیدا شده است. به مرد توضیح داد که گم شده است و نمی تواند هم سفرانش را بیابد. مرد با آرامش گفت به دنبالم بیا و به راه افتاد. راه که می رفت جمعیت به هم فشرده از هم باز می شد و آنها به راحتی پیش می رفتند. عجیب بود انگار هیچ کس آنها را نمی دید. چند لحظه ای که راه رفتند مارتا از راه دور چادرهای کاروان را شناخت. چقدر زود رسیدند! آن مرد را فراموش کرد و خوشحال به سمت چادر ها دوید. هنوز چند قدمی دور نشده بود که برگشت تا از آن مرد تشکر کند. هنوز حرفی نزده بود که آن مرد در گفت: به شوهرت بگو جواب سوالش را گرفت؟ قلبش آرام گرفت؟
و رفت....
و رفت....
بله گریه کن. اگر شیعه هستی گریه کن. من که دارم گریه می کنم! خاک بر سر من که...
نمی دانم فردا در عرفه چه خبر است... نمی دانم چند نفر در محضر آقا دارند دعای عرفه می خوانند... نمی دانم چند نفر لیاقت پیدا می کنند که در دعای عرفه شان را با صدای آقا بخوانند... فقط گریه می کنم که می دانم من از آنها نیستم.
خوشا به حال آنها که فردا روی گل نرگس زهرا را ببینند. کاش سلام ما را هم برسانند.
کاش بگویند : آقا چند نفری هستند که رویشان نمی شود در صورت شما نگاه کنند ولی دوستتان دارند؛ آنها هم سلام رساندند.
این داستان که برایتان نوشتم از یک داستان واقعی اقتباس شده است. فردا دعای عرفه برای ظهورش دعا کنید.
امیدواریم که خورشید رویش زودتر ظهور کند و شب هجران را پایان باشد:
غم مخور ایام هجران رو به پایان می رود این خماری از سر ما می گساران می رود
پرده را از روی ماه خویش بالا می زند غمزه را سر می دهد غم از دل و جان می رود
بلبل اندر شاخ گل هویدا می شود زاغ با صد شرمساری از گلستان می رود
محفل از نور رخ او نور افشان می شود هر چه غیر از ذکر یار از یاد رندان می رود
ابرها از نور خورشید رخش پنهان شوند پرده از رخسار آن سرو خرامان می رود
وعده دیدار نزدیک است یاران مژده باد
روز وصلش می رسد ایام هجران می رود
کاروان لندن!
این یکی کت و شلوار مشکی پوشیده، شال عزا به گردن انداخته، دیگ هم می زند... آن یکی لباس مجلسی پوشیده، روسری سیاهی به سر افکنده، برنج آبکش می کند.
اینجا رسم است که مردم با لباس پلوخوری پای دیگ و اجاق حاضر شوند؟ خدا داناست!
مهمان بود اما نمی توانست تعجب خودش را از دیدن این صحنه پنهان کند. تازه از ایران رسیده بود و رسم و رسوم اینجا،انگلیس، که روزی بریتانای کبیرش می گفتند را نمی دانست!هنگامی بر تعجبش افزوده شد که فهمید این دو زن و شوهرند. هر دو پزشک، مرد متخصص قلب و عروق، زن فوق تخصص زنان و زایمان!
... و اینگونه خالص و بی ریا در مجلس حسینی عرق می ریزند و کار می کنند.
او خیال می کرد امام حسین(ع) و تاسوعا و عاشورا و دیگ و اسپند و عَلَم و کُتَل مخصوص ایران است. اما حالا می دید نه!
هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو
کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست
چند روزی که گذشت چیزهای تازه تری فهمید. حکایتی داشتند این زن و مرد. فهمید که هر دو اصالتا اهل لندن هستند. هر دو مسیحی بوده اند. مرد زودتر از زن اسلام را پذیرفته و او همسر خویش را مسلمان کرده است!
غصه خورد. گریه کرد. غبطه خورد... عمری مسلمانیم. دستگیری دیگران پیشکش، مردم را از راه دین خدا بدر نکنیم!
این آدم در سرزمین کفر خودش مسلمان می شود، دست همسرش را هم می گیرد. خب... آمده اند به جمع ما، خوش آمده اند. این همه ارادت و شور و ایمان از کجا؟
تازه مسلمانان خارج کشور همه این طورند؟ نه! قطعا نه!
گفت پا از گلیم خود درازتر می کنیم و مسیر چشمه را می گیریم تا دریا. و به جستجوی دریا رفت.
رمز و راز این ماجرا چیست؟ چیزهایی دیده اند که ما ندیده ایم یا عنایت خاصی شامل حالشان شده است؟ از این دغدغه و دل مشغولی ها با بعضی سخن گفت. سیگنالی دریافت کرد... العاقل یکفیه الاشاره: همه این آتش ها (آتش عشق بنامیدش که می سوزد و می سوزاند) زیر سر زن است. و او فهمید که باید از این ناحیه وارد شود. روزی مجالی یافت. روزی که قدری کارها سبک تر شده بود. خانم دکتر گوشه ای نشسته بود به فکر. موقعیت را مناسب یافت. رفت و رمز این عشق را پرسید: تازه مسلمان و مملکت کفر و این همه شور و اشتیاق...؟ باور کنم که همه چیز عادی است؟
نه باور نکن. وضعیت من کاملا اسپشیال است(می خواست بگوید ویژه؛ زبانش نگشت) من وقتی مسلمان شدم؛ همه چیز این دین را پذیرفتم به خصوص اینکه به شوهرم اطمینان داشتم و می دانستم بی جهت به دین دیگری رو نمی آورد! نماز و روزه و حج و جهاد و... همه را پذیرفتیم. اما هر چه کردم، نوانستم دلم را مجاب کنم که بپذیرد واپسین منجی این دین صدها سال عمر کند و سرانجام در هیتت جوانی زیبا که هیچ اثری از کهولت و پیری ندارد ظهور کند...
بالاخره ما پزشک هستیم و دستمان در کار است؛ نه؟ گفت: چرا.
دل را هم نمی شود به پذیرش چیزی وادار کرد؛ نه؟ درست است.
سر در گریبان تفکر فرو برد و قدری ساکت شد. برقی در چشمانش درخشید. بار دیگر که لب به سخن گشود مخاطبش فهمید که او از تمام وجود حرف می زند و زبانش سفیر اعضا و جوارح اوست!
... تا ایام حج رسید و ما هم رهسپار شدیم. شاید شما حج را به اندازه ما قدر ندانید. فکر کن تازه مسلمانی بخواهد باشکوه ترین مظاهر این دین را به تماشا بنشیند. چقدر زیباست! وقتی اولین بار خانه کعبه را دیدم، چنان زیر و رو شدم که در سراسر عمرم سابقه نداشت. تمام وجودم می لرزید. اختیار اشکم دست خودم نبود. می گریستم و می گریستم...
(چه رمز آلود و شگفت است آفرینش اشک! از دل سوخته بر می خیزد و بر دل سوخته التیام می بخشد. هم درد است و هم درمان!) اشک هایش را پاک می کند.
تا روز عرفه شد و رفتیم صحرای عرفات. گویا قیامت بر پا شده بود و مردم در صحرای محشر پراکنده بودند. رفتیم آبی به سر و صورت خود بزنیم و نفسی تازه کنم که کاروان را گم کردم. هرم گرما چون تازیانه ای بر بدنم فرود می آمد و من تاب آن همه گرما را نداشتم. هر چه بیشتر جستجو می کردم کمتر می یافتم. با جمعیت از این سو به آن سو می رفتم. همچون قطره ای که در بیابانی برهوت دریا را می جوید.
کسی زبانم را نمی فهمید. از دور چادرهایی می دیدم شبیه به چادرهای ((کاروان لندن)) با سرعت پیش می رفتم؛ نزدیک که می شدم می دیدم نه؛ اشتباه کرده ام. ساعت ها به این در و آن در می زدم. گرسنگی و تشنگی رنجم می داد. چنین وضعیتی اراده و اختیار را هم از من سلب کرده بود. واقعا نمی دانستم چه کنم؟
دیگر آفتاب سوزان هم داشت کم کم سرزمین عرفات را ترک می کرد که گوشه ای نشستم و های های شروع کردم به گریستن... خدایا چه کنم؟ به که پناه ببرم؟ نمی دانم که این کار اشک بود یا آن فریاد عمیق ژرفای دل... که دیدم جوانی خوش سیما به سویم می آید. اشتباه نمی کردم. او جمعیت را کنار می زد و به سوی من می آمد. چهره اش چنان جذاب و دلربا بود که تمام غم خود را فراموش کردم. وقتی به من رسید باجملاتی شمرده و لهجه فصیح انگلیسی شروع کرد با من سخن گفتن.
فکر کن! من یک همزبان پیدا کرده بودم. از آنچه بر من گذشته بود با او گفتم. گفت: بیا من قافله ات را به تو نشان می دهم. کمکم کرد و در آن سیل جمعیت با یاریم شتافت. قدری که پیش رفتیم تابلوی ((کاروان لندن)) مرا در جای خود میخکوب کرد.
خدایا چه می بینم؟ چشمانم را مالیدم...
اشتباه نمی کردم. این کاروان من بود. با تمام وجود از او قدردانی کردم. وقت خداحافظی رسید. او مکثی کرد و گفت: سلام شوهرت را برسان. بی اختیار گفتم: بگویم چه کس سلام رساند؟
گفت: آن واپسین منجی که تو در راز و رمز عمر بلند او مانده ای!
من همانم که تو سرگشته کوی اویی!
پلکی به هم نزده بودم که او رفت و من هر چه جستجو کردم دیگر نیافتمش. از آن سال ایام عاشورا، روز عرفه، نیمه شعبان، و یا هر روز و ساعت دیگری که رنگ و بوی او را بدهد، من و همسرم پروانه وار گرد این شمع و چراغ می گردیم!
آیا او بار دیگر می آید؟!
باید می بودی و می دیدی که سراسر وجودش می گفت: آن روی خوب یوسف کنعانم آروزست
بسم رب الحسین
السلام علیک یا ابا عبدالله
کیست این پنهان مرا در جان و تن کز زبان من همی گوید سخن؟
اینکه گوید از لب من راز کیست؟ بنگرید این صاحب آواز کیست؟
هر وقت حالی دست می دهد حیفم می آید دوستان را بی نصیب بگذارم. اکثر مطالب را که می نویسم لحظه ای شکل می گیرند. حالی دست می دهد و حیفم می آید دوستان بی نصیب بمانند.
بو کشیده اید؟ بوی اشک می آید... بوی خون... بوی عاشورا...
محرم باردیگر رسید. امشب نشسته بودم در اتاق. رفتم طرف ضبط و آن را روشن کردم. نوار ((وداع)) باز دلم را آتش زد. یادم آمد راستی این روزها به ایام محرم هم نزدیک می شویم و حیف است این نوار زیبا و عرفانی را به سایر دوستان معرفی نکنم.
نمی دانم چند نفر فیلم ((روز واقعه)) را به یاد دارید. چند بار تا به حال در ایام محرم از تلویزیون پخش شده است. داستان یک مسیحی تازه مسلمان در زمان امام حسین(ع) است که در روز عروسی ناگهان ندایی او را می خواند که "آیا یاری رسانی هست که مرا یاری دهد؟" و او را از جشن عروسی منزل به منزل به کربلا می کشاند و درست در لحظه شهادت امام حسین(ع) به کربلا می رسد و می بیند که 2 خورشید در کربلا تابیدن گرفته است و...
چند سال پیش فکر می کنم در ایام محرم بود که با هنرمندان در مورد ایام محرم مصاحبه می کردند. یک ویژه برنامه زیبا بود. خیلی زیبا. یکی از کسانی که با او مصاحبه کردند بازیگر نقش اول همین فیلم ((روز واقعه)) بود. یکی دیگر از هنرمندانی که با او مصاحبه کردند آقای سید حسام الدین سراج بود. دوستانی که اندکی با موسیقی آشنا هستند ایشان را می شناسند. در میان خواننده های معاصر یکی از پاک ترین و مومن ترین خواننده ها هستند. ایشان در همان مصاحبه گفتند که یک نوار جدید کار کرده اند در مورد عاشورا و امام حسین(ع) و کلی هم گریه کرد!!!
همان روز در دلم نیت کردم حتما این نوار را بخرم و چند وقت بعد آن را خریدم و حالا که حدود 1 سال است آن را دارم واقعا لذت برده ام و چه اشک ها که...
بنده سعی می کنم تبلیغ بی خودی نکنم ولی اگر ببینم کتاب یا نواری تاثیر خوبی دارد به دوستان دیگر هم توصیه اش می کنم. نوار ((وداع)) هم یکی از این نوارها است. آهنگساز و خواننده نوار آقای سراج هستند و اشعار هم اکثرا از عمان سامانی (گنجینه اسرار). البته باید بگویم که این آلبوم 2 نوار دارد یعنی 2 نوار 60 دقیقه ای است. اگر خواستید آن را بخرید هر دو نوار را با هم بخرید: وداع 1- وداع 2
مطمینا ارزش خریدن را دارد. مخصوصا حالا که ایام محرم هم شده است خیلی ارزش دارد. اگر نخریدید خودتان ضرر می کنید. اگر می بینید بنده اینقدر اصرار می کنم فقط به خاطر این است که زیبایی و اشک و عرفان را در این نوار دیده ام والا بنده هیچ سود مادی از خریدن دوستان نمی برم. در ضمن آن قسمتی که در مورد حوادث عاشورا هست حالت نوحه دارد و بسیار سوزناک.
اگر خریدید و اشکی از دیدگانتان جاری شد بنده را هم از دعا فراموش نکنید.
والسلام علی من اتبع الهدی
__________________
بسم رب الحسین
یادم می آید یک شب که از مسجد به خانه می آمدم در راه به حضرت زینب(س) فکر می کردم. فکر کنم محرم بود و یا شاید هم نه. نمی دانم چه شده بود که به ایشان و زندگی این شیر زن فکر می کردم و همین طور روی دوچرخه اشک می ریختم و می رفتم.
می گویند داغ یتیمی برای دختر خیلی سنگین تر از پسر است، آن هم موقعی که مادر بمیرد!!! آن هم وقتی مادر فاطمه زهرا باشد! آن هم وقتی که پدر به بچه ها بگوید بلند بلند گریه نکنید! آن هم وقتی که مادر را در شب و دور از چشم ناپاکان به خاک بسپارند! آن هم مادری که اینقدر گریه کرد که همسایه ها از شوهرش خواستند که: به زهرا بگو یا شب گریه کند یا روز! یا زینب؛ ای خانم من؛ شما چگونه تحمل کردید و صبر را دیدم که از شما رو گرفته و می رود!
هنوز زخم دل هجر مادر تازه است که فرق پدر را می شکافند! یا الله! یا الله! مگر این خاندان چه کرده اند که این همه درد باید بر آنها بیاید؟ مگر غیر خیر برای این مردم ناشکر خواستند؟ مگر غیر نیکی کردند؟ کم نبود آن 25 سالی که بعد از هجر مادر پدر را هر روز استخوان در گلو و خار در چشم کرده بودید؟ حال فرقش را نیز شکافتید؟ و زینب همه این ها را دید.
چون برادرش حسن(ع) بر جای پدر نشست باز لشکر غم و بلا از هر سو حمله برد و و باز این زینب بود که شاهد بود. و چه سخت است که تشت بیاوری از برای برادر در حالی که دارد خون بالا می آورد و جگر پاره پاره!! و چه سخت بود آن سال های کوتاه بی وفایی اهل کوفه در حق این تنهانرین سردار!
اما زینب دلش را قرص کرده بود به برادر دیگرش حسین! می گویند این خواهر و برادر همدیگر را خیلی دوست داشتند! آنهایی که خواهر کوچک تر دارند می دانند عشق خواهرانه چقدر قشنگ است. اگر چند روز همدیگر را نبینند خیلی برایشان سخت می گذرد. و اوج این علاقه در عهدی بود که زینب در هنگام عقدش برای شوهرش قرار داد و آن اینکه همواره همراه برادر باشد! شاید می خواست خود از این آخرین یادگار معصوم علی و زهرا مواظبت کند. شاید می خواست نگذارد خاری بر پای برادر برود! شاید می خواست آن دردهای بی مادری و تنهایی پدر و برادر را در با حسین بودن تسکین دهد. شاید...
نمی دانم چه سری داشت ولی هر چه بود زینب را به حسین دل بسته بود و حسین را نیز.
اما بمیرم برای روزی که در کربلا در میان کشته ها نمی توانست پیکر برادر را پیدا کند!!! چون که سری نبود که نشان بدن باشد...
بمیرم برای روزی که حسین را دید که به قربانگاه می رفت ....
بمیرم برای روزی که سر بریده برادر را بر نیزه دید و طاقت از کف داده سر بر چوب محمل کوبید تا بار دیگر خونی از این خانواده به ناحق بریزد!
بمیرم برایت خانم! بمیرم برای صبرت خانم! بمیرم برای تنهایی ات خانم! بمیرم برای جگر پاره پاره ات خانم! بمیرم برای بی چادری ات خانم!
این جمله آخری را خانم ها خوب می فهمند چقدز سخت است. دختری که صدایش از خانه بیرون نمی رفت و نامحرم صدای بلندش را نشنیده بود را بر شتر نشاندند و بدون چادر ...
یا الله! یا الله!
خانم بمیرم برای صبرتان! بمیرم برای گریه های تنهایی شما!
و به حق پدر شما را زینب نامید: زینت پدر
و الحق که شما علی بودید در جسم یک زن! و مگر غیر علی کسی می توانست چنین بلایایی را تحمل کند؟
زینب(س) می بایست بماند تا فریاد تنهایی خاندان پیامبر را فریاد بزند. تا بار دیگر کوفه و شام از صدای علی بلرزد و خاطرات یاد بیاورند طنین صدای علی را!
خانم من فدای خاک پای شما! من فدای خاک چادر شما! من فدای گریه شما! من فدای آن خونی که از پیشانی شما بر زمین ریخت! من فدای آن داغ دل شما وقتی بر شتر سوارتان کرده بودند.
من فدای شما که کسی نبود شما را کمک کند بر شتر سوار شوید.
الحق که شما علی بودید و الحق زینب.
به امید اینکه در روز قیامت گوشه چشمی بر ما نیز بیندازید و بگویید: این گنهکار برای من چیزی نوشت و گریه کرد!
با امید آن روز
والسلام.
بسم رب الحسین
یا اباعبدالله ، یاابن رسول الله ، آیا راهی برای ما کوفیان هست؟! آیا ما را راهی برای گریز از جهنم دنیایمان باقی است؟ مگر نه این است که فریاد ((کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا)) بر طاق آسمان همواره طنین انداز است؟ مگر نه این است که هر روز ما عاشورا است و هر معرکه ای کربلا؟
و چه بسیار که من کوفی بودم! و چه بسیار که بر دور پیکر مبارک بی سرت هلهله کردم و دست افشانی! یا حسین باورم نیست که من همانی باشم که شمشیر بر پیکر مبارکت زدم و یا آن بی حیایی باشم که چادر اهل بیت پسر رسول الله را آتش زد!
یا حسین من در هر عاشورایی که بر من گذشت کوفی شدم و در هر کربلا رو سیاه! یا به مانند آنان که راه از پس گرفته و برگشتند و در گوش هایشان انگشت فرو کردند تا فریاد ((هل من ناصر)) تو را نشنوند!
یا حسین چه می گویم؟ چگونه قلم طاقتش می شود که چنین اعترافی را بر کاغذ بنگارد؟
یا حسین هر روز که خورشید بر صحنه عالم رو می کند عاشورایی دیگر آغاز می شود و کربلایی عالم سوز و من می مانم و بهشت و دوزخ که کدام را برگزینم.
کاش! کاش! من را نیز آزاد می کردی آنچنان که ((حر)) را آزاد نمودی! کاش می شد من نیز به مانند حر کفش بر گردن بیاویزم و به در خیمه ات آمده و طلب بخشش کنم و تو نیز مرا ببخشایی! کاش می شد بر در خیمه زینب؛ او که به راستی زینت پدر بود؛ روم و فریاد برآورم:
ای دختر رسول خدا! بنگر که من آمده ام! همان که راه بر کاروان عدل حسینی بستم و خون به دل امامم کردم. ای دخت علی بنگر من آمده ام چونان گدایی که همه او را رانده اند و دوستان به او پشت کرده اند و جهنم به او روی! ای دخت زهرا آیا راهی برای این گمراه است؟
و زینب نیز مرا ببخشاید!
آنگاه شمشیر بر کف گیرم و فریاد زنان بر سپاه یزیدی بتازم و فریاد زنم: ای شمشیرها مرا دریابید که آمده ام! آمده ام که روی پر گناه خود را به خون پنهان کنم که دیگر طاقتم نیست چنین در روی پسر رسول الله بنگرم.
و آنگاه آیا شود که تو ای حسین همانگونه که بر سر حر و حرها شتافتی بر بالین خونین من نیز بشتابی و سرم را در آغوش گیری و لبخند زنی؟
آیا مرا لیاقت این هست که قربانی درگاهت شوم حسین؟ آیا مرا مجال این هست که پای از بند دنیا بگشایم و چونان حر آزاد؛ سبکبال و مست از باده رضای تو به یک قدم پای از بهشت فراتر نهم؟
نمی دانم که این ها همه اوهام است یا امید! عشق است یا حسرت! نمی دانم اما امید دارم، امید دارم، امید دارم که با رویی پر خون چونان حر با خدای خود ملاقات کنم و آخرین رویی که می بینم روی امام زمانم باشد.
آیا چنین می شود؟
آیا پای ما را طاقت راه شهادت هست؟
آیا این باب بر ما نیز گشوده می شود؟
یا امام زمان! چقدر در حسرت سر بر دامان گذاشتنت گریه کنیم؟ چقدر با حسرت حدیث آنهایی را بخوانیم که در آخرین لحظه سر بر دامان شما جان دادند؟ چقدر؟
می دانم و نیک می دانم که پای اراده ما در راه طاعت حق تعالی بس سست است. نیک می دانم که چشم و زبان ما در قربانگاه عشق رو سیاه شده اند. اما مگر وعده ندادی به گریه کنندگان بر حسین که گناه آنها را می شویی؟ مگر وعده ندادی که چشم گریان بر حسین را...
من به امید اشک بر حسین بر درگاهت منتظرم که باب شهادت را بگشایی.
باب شهادت را بگشا که من نه به پا که به سر خواهم آمد.
آنچنانم گردان که هیچ از من نماند نه در دنیا و نه در آخرت. نه نامی باقی ماند و نه اسمی که حتی به یادگار بماند که مرا با توست معامله!
مرا دریاب یا الله
مرا دریاب یا رب الحسین
به حق حسین
به حق خون به ناحق ریخته اش
...
گر به سوی کوچه دلدار راهی باز گردد- گر که بخت خفته ام با من دمی همساز گردد
گر نسیم صبحگاهی ره به کوی دوست یابد- گر دل افسرده با آن سرو قد همراز گردد
گر نِی از درد دل عشاق شرحی باز گوید - گر دل غمدیده با غم خواه هم آواز گردد
گر سلیمان بر غم مور ضعیفی رحم آرد - در بر صاحبدلان والای و سرافراز گردد
در هوایش سرسپارم در قدومش جان بریزم- گر برویم در گشاید گر بنازی باز گردد
سایه افکن بر سرم ای سروبستان نکویی
تا که جانم از جهان آماده پرواز گردد
ورود کاروان به کربلا
باز از راه محرم غم رسید
بر زمین آسمان ماتم رسید
این حلال قد کمان دیگر است
"لیتنا کنا معک" اندر سر است
خرقها را بار دیگر تن کنید
آتشی در قلب این خرمن کنید
تبل و شیپور عذا را سر دهید
هفت اقلیم عطش را سر دهید
ورد سوفی حا و سین و یا و نون
فاعلات فاعلات فاعلون
"حای" آن حامیم ذات کبریا
"سین" آن سرها زپیکرها جدا
"یای" آن یکتا پرست و یذکرون
"نون" آن باشت قسم بر یسترون
سینه از درد فراغت خسته است
دل به روی غیر تو او بسته است
هیچ دانی در دلم جا کردی؟
عرش حق شش گوشه برپا کردی؟
عشق بازی با تو معنا می شود
نور حق با تو حویدا می شود
السّلام ای شاه مظلوم و غریب
اسّلام ای "آیهء امن یجیب"
السّلام ای نور چشم مصطفا
اسّلام ای "خالص آل ابا"
کاروان آهسته ره تا کربلا
دشت خون و دشت درد و نینوا
خیمها در دشت خون برپا شود
صوت قرآن در فضا آوا شود
گوی آن شب آسمان خون گریه کرد
در میان خیمها حق مویه کرد
گوی یا حق چشم خود را بسته است
طاقت دیدن ندارد خسته است
عرش و فلک و ملک حق اندر عذا
روز دیگر سر جدا , پیکر جدا
این همان میعادگاه محشر است
قتلگاه زادهء پیغمبر است
ـ
